Մուտք

Իմ ստեղծագործությունները իմ, քո, նրա, մեր, ձեր, նրանց մասին են: Իսկ ավելի կոնկրետ այդ դերանունների հետեւում թաքնված էությունների եւ նրանց միջեւ առկա արանքների մասին: Այս տեսանկյունից առաջին պլան է մղվում հաղորդակցության խնդիրը: Ժամանակակից աշխարհում հաղորդակցության խնդիրը հատկապես հրատապ է դառնում այն առումով, որ ինֆորմացիոն-հաղորդակցական տեխնոլոգիաների բուռն զարգացման հետ մեկտեղ պարադոքսալ կերպով տառապում է ինքը իսկական հաղորդակցությունը` միջանձնային, տեխնիկայով չմիջնորդավորված հաղորդակցությունը: Փաստորեն մարդ շփվում է ավելի շատ համակարգչի, քան մարդու հետ: Մարդ ավելի շատ բան անում է փողի, քան մարդու համար, քան իր համար:

Եթե XX դարի երկրորդ կեսից եւեթ մարդկային սոցիումը ընկալվել է որպես սպառողական հասարակություն, ապա այսօր միտումը փոխվել է, եւ արդյունքում ունենք սպառվողական հասարակություն, մի հասարակություն, որին սպառում է գաջեթը եւ ոչ հակառակը:

Այս ամենի դեմն առնելն անիմաստ է, սակայն գիտակցումը` անհրաժեշտություն: Գիտակցումը փոփոխությունների գեներատոր է: Իմ գրականությունը հենց այդ գիտակցումը խթանող հսկայական կառույցի տարրական մի մասնիկ է, որն իր հաշվին կյանքի է կոչում գոյության Պոեզիան:

Եվ, հաշվի առնելով հասարակության սպառվելիության անխուսափելիությունը, թող որ Պոեզիան սպառի մարդուն` անմահացնելով նրան:


)english(
 



take me back HOME